Proponowany artykuł naukowy kardiologa A.I. Goncharenko obala ogólnie przyjęty akademicki punkt widzenia na temat serca jako pompy. Okazuje się, że nasze serce rozsyła krew po całym ciele nie chaotycznie, ale celowo! Ale jak to analizuje, gdzie wysłać każde z 400 miliardów. erytrocyty?

Hindusi od tysięcy lat czczą serce jako siedzibę duszy. Angielski lekarz William Harvey, który odkrył krążenie krwi, porównał serce do „słońca mikrokosmosu, tak jak słońce można nazwać sercem świata”.

Jednak wraz z rozwojem wiedzy naukowej europejscy naukowcy przyjęli pogląd włoskiego przyrodnika Borellna, który porównał funkcje serca do pracy „bezdusznej pompy”.

Anatomista Bernoulli w Rosji i francuski lekarz Poiseuille w eksperymentach z krwią zwierzęcą w szklanych probówkach wyprowadzili prawa hydrodynamiki i dlatego słusznie przenieśli ich działanie na krążenie krwi, wzmacniając w ten sposób koncepcję serca jako pompy hydraulicznej. Fizjolog IM Sechenov ogólnie przyrównał pracę serca i naczyń krwionośnych do „kanałów ściekowych Petersburga”.

Od tamtej pory te przekonania utylitarne leżą u podstaw fundamentalnej fizjologii: „Serce składa się z dwóch oddzielnych pomp: prawego i lewego serca. Prawe serce pompuje krew przez płuca, a lewe przez narządy obwodowe” [1 ]. Krew wchodząca do komór jest dokładnie wymieszana, a serce, z jednoczesnymi skurczami, wpycha te same objętości krwi do gałęzi naczyniowych dużego i małego koła. Ilościowy rozkład krwi zależy od średnicy naczyń prowadzących do narządów i działania w nich praw hydrodynamiki [2, 3]. Tak opisuje się obecnie przyjęty akademicki schemat krążenia.