W nocy z 23/24 stycznia 2013 r. zmarł Prymas Glemp. Był on następcą Prymasa Wyszyńskiego

i przejął władzę prymasowską właśnie z protekcji swego poprzednika Prymasa Tysiąclecia – Stefana kardynała Wyszyńskiego.

Prymas Glemp był ostatnim Prymasem Kościoła w Polsce, bo jako ostatni miał on pełnię atrybutów władzy Prymasa w Kościele,

faktycznie reprezentując władzę papieską w Polsce wobec innych biskupów,

którzy nie byli mu równorzędni w godności władzy pasterskiej.

Kara śmierci a odpuszczenie grzechów

W poprzednim numerze „Zawsze Wierni” (nr 26) ukazał się mój artykuł pt.

Teologiczne podstawy kary śmierci, w którym m.in. znalazło się następujące stwierdzenie: „Dodajmy na koniec, iż św. Tomasz uznawał, że kara śmierci wy­konana na grzeszniku automatycznie oczyszcza duszę z najcięższych nawet grzechów”. Po tej publikacji pojawiły się głosy poddające w wątpliwość ww. tezę, szczególnie w kontekście użycia zwrotu „automatycznie”. W związku z powyż­szym, poczułem się w obowiązku dopisania paru słów komentarza.

Ponieważ Bóg jest duchem i widzieć Go nie możemy, przeto musimy szukać innego sposobu, aby poznać dokładnie kto jest bogiem żydów, pomimo że jest duchem niewidzialnym.

Z pośród wielu przymiotów Bożych jeden jest szczególniejszy, po którym Go poznać możemy, pomimo że jest niewidzialny.

Oto Bóg jest Ojcem i Nauczycielem.

Pius X Encyklika "Pascendi dominici gregis" O zasadach modernistów

Do Patriarchów, Prymasów, Arcybiskupów, Biskupów i Ordynariuszy, w jedności i łączności ze Stolicą Apostolską pozostających

Czcigodni Bracia
Pozdrowienie i błogosławieństwo apostolskie
 
Wstęp
 
Cel wrogów Chrystusa Pana: zrujnować królestwo Jezusa Chrystusa
Urząd pasania owczarni Pańskiej, zlecony Nam przez Boga, mieści w sobie przede wszystkim ten obowiązek, wskazany przez samego Chrystusa, abyśmy jak najczujniej strzegli przekazanego Kościołowi depozytu wiary, odrzucając „niezbożne nowości słów” oraz zarzuty rzekomej nauki (1 Tym 4, 20). 
Ta zaś przezorność najwyższego pasterza była po wszystkie zgoła czasy niezbędną Kościołowi Katolickiemu, gdyż za sprawą nieprzyjaciela rodzaju ludzkiego nigdy nie brakowało mężów „mówiących przewrotności”(Dz Ap 20, 30), „próżnomównych i zwodzicielców”(Tyt 1, 10), „błądzących i w błąd wprowadzających”(2 Tym 3, 1). A wyznać musimy, że szczególniej w ostatnich czasach wzrosła liczba takich nieprzyjaciół krzyża Chrystusowego, którzy za pomocą nowych a podstępnych środków usiłują paraliżować ożywcze działanie Kościoła, a nawet, gdyby się udało, doszczętnie wywrócić samo nawet królestwo Chrystusowe.