Charakterystyczne jest to, że wszyscy przemilczają główne źródło tego problemu:
- Faktyczne przyzwolenie władz na anarchię.
- Przynależność sędziów do tajnych organizacji – masonerii – lub ich żydowskie pochodzenie.
To oczywiste, że sędziami sterują ukryte ośrodki władzy, które nakazują im takie zachowanie i gwarantują bezkarność tym chuliganom.
Rząd zaś (władza) udaje, że jest przeciw, ale nie podejmuje żadnych sankcji wobec tego faktycznego terroru - bo tenże "rząd" jest sterowany przez ten sam tajny system, który dyryguje sędziami.

To jest zwykła ustawka!
A kim są rozmówcy: Andrzejewski i Radio Maryja? Co zrobili, do tej pory, aby nie dopuścić do takiej sytuacji, która nastąpiła?
- Nic!
To politycznie poprawni beneficjenci tego żydowskiego systemu, który pozwalał im wygodnie żyć, rzucając pokornym jakieś tam ochłapy.
No i to przywitanie: „szczęść boże”. To ludowo-jarmarczne „szczęść Boże” - jako ogólnie rozpowszechnione, jest obecnie charakterystyczne żydom. Bo w ten sposób łatwiej przenikają oni do społeczności chrześcijan. Żyda łatwo poznać po „szczęść Boże”, bo oni nienawidzą Imienia Chrystusa i dlatego używają tego wybiegu ze „szczęść Boże”.

A naszym przywitaniem jest „Laudetur Iesus Christus” lub „Niech będzie pochwalany Jezus Chrystus”.
Obecna Polska to powtórzenie sytuacji z rządem Kiereńskiego w rewolucyjnej Rosji.

Red Gazeta Warszawska

+

Orzeczenie Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego to wprowadzenie w zakresie władzy sądowniczej dosyć swobodnego liberum veto. Każdy sędzia w myśl takiego poglądu może zakwestionować treść obowiązującego prawa, które jest obowiązany stosować i któremu podlega. Należy wszcząć postępowanie o uchylenie immunitetu tym wszystkim sędziom i ich ukarać, bo są podejrzani o popełnienie przestępstwa z Kodeksu karnego, niedopełnienia swoich podstawowych obowiązków – wskazał Piotr Łukasz Andrzejewski, sędzia Trybunału Stanu, podczas „Aktualności dnia” w Radiu Maryja.

POWSTANIE, KTÓRE PRZYNIOSŁO KLĘSKĘ

Z punktu widzenia wojskowego, powstanie styczniowe było od sa­mego początku przedsięwzięciem beznadziejnym i kompletnie nieudanym.

“żadne większe miasto nie dostało się w ręce powstania ani nie opanowano żadnej połaci kraju — pisze wybitny polski historyk, a zara­zem znawca zagadnień wojskowych, generał Kukieł. — Okazała się wyraźnie bezsilność improwizowanych sił polskich z 600 strzelbami myśliwskimi, a przeważnie kosynierów, czy nawet 'drągalierów’ przeciw wojsku rosyjskiemu przy jego sile ogniowej, wyjąwszy wypadki zupeł­nego zaskoczenia. Z przeszło 160 miejscowości, w których 'stały wojska rosyjskie, zaatakowano zaledwie 18, staczając 33 potyczki; przeciw ar­mii z górą stutysięcznej wystąpiło 5.000 — 6.000 walczących” 1).

Tak było w pierwszych dniach powstania. Dla porównania można przypomnieć, że w powstaniu warszawskim 1944 roku opanowana zos­tała większa część stolicy kraju, a w powstaniu wielkopolskim 1918 roku w ciągu kilku dni opanowano Poznań z otaczającymi go fortami, większą część Prowincji Poznańskiej tylko bez Bydgoszczy i przyległego do niej pasa ziemi na północy, oraz bez skrawków terytorium na zachodzie i południu; opanowano na tym obszarze wszystkie miasta, linie kolejowe, lotniska, radiostacje, centrale telefoniczne i koszary. Gdyby powstanie styczniowe było w pierwszej fazie przedsięwzięciem udanym, powinno było opanować Warszawę wraz z cytadelą, linię kolejową warszawsko- wiedeńską, większą część prowincji, a o ile możności także i twierdze w Modlinie, Dęblinie i gdzie indziej.