LIST  OTWARTY                       1 maj 2020

                             STAN  ALARMOWY              

Polskie  Oficerki  z  Powstania Warszawskiego 44 a  Wannnsee Konferenz  Muzeum                                            

Z powodu  przeciągania się  radykalnej  Interwencji  i  sprzeciwu  wobec  wystawionych                         na  pastwę  losu   zdjęć  z  polskimi  oficerkami  - AKaczek  z  Powstania Warszawskiego 44                                                              na  zakłamanej   Expozycji  w  byłym  KZ  Bergen-Belsen  wyrażamy  niepokój i bijemy na alarm  o  niezwłoczną   akcję  usunięcia  tej expozycji z  obiektów  publicznych i ogłoszenia  wyłączności autorskiej  tych  90  zdjęć oficerek - zdjęć  rejestracyjnych Oflagu i 10 zdjęć ordynansek / a później w Oflagu IXC Molsdorf/ .

LENIN – KAT I PEDERASTA

Region Zaporoże

Lenin (Uljanow) Władimir Iljicz (10 kwietnia (22), 1870, Simbirsk, Imperium Rosyjskie † 1924, 21 stycznia, Gorki), przywódca rewolucji październikowej w 1917 r. w Rosji, założyciel i pierwszy przywódca państwa sowieckiego do eksterminacji rosyjskiej ludności prawosławnej w Rosji.

Matka, M.A. Blank (Grossshopf), miała po matce szwedzkie korzenie. Dziadek Lenina, Aleksandr Dmitriewicz Blank, przy narodzeniu Israel Blank, wraz z bratem przybył do Petersburga, aby wstąpić do Akademii Medycznej i Chirurgicznej. Ale zgodnie z prawem Imperium Rosyjskiego był zakaz przyjmowania Żydów do państwowych instytucji edukacyjnych. Niemniej jednak Żydzi „mieli furtkę”: przyjmowali Prawosławie i po Chrzcie stawali się pełnoprawnymi obywatelami kraju.

Przyszły „dziadek Lenin” - niedouczony, wykształcenie prawnicze uzyskał w sposób eksternistyczny i nie był w stanie nawet rozpocząć kariery adwokata. Był chory psychicznie (histeryk), opętany, niepohamowany, aspołeczny, nonkonformistyczny, zmuszony do ucieczki za granicę i życie przez lata z datków swojej matki, uzyskiwanych z dochodów z majątku kupionego przez jego dziadka, Izraela Blanca, we wiosce Kokuszkino.

Za granicą Lenin, za pieniądze Rotszyldów – francuskich multimilionerów żydowskich, stworzył „Rosyjską Socjaldemokratyczną Partię Pracy”.

Najbardziej znanym epizodem bitwy pod Grunwaldem stoczonej 15 lipca 1410 r., uwiecznionym przez Jana Długosza, Jana Matejkę, Henryka Sienkiewicza i Aleksandra Forda jest upadek i podniesienie wielkiej chorągwi Królestwa z Orłem Białym. W pewnym momencie, w ogniu najgorętszej walki, chorągiew ta wysunęła się z rąk chorążego i upadła na ziemię. Na ten widok rycerze krzyżaccy zaintonowali już pieśń zwycięstwa, przedwcześnie jednak, bowiem… (tu oddajmy głos Długoszowi): „Dzielniejsi i ćwiczeńsi w bojach rycerze, którzy należeli do jej znaku, spostrzegłszy to, natychmiast podjęli ją i kędy należało odnieśli. Gdyby nie tych dzielnych mężów odwaga, którzy ją piersiami swymi i orężem zasłonili, byłaby zapewne straconą (…) rycerstwo polskie, chcąc zmyć z siebie tę zniewagę, uderzyło z wielkim zapałem na nieprzyjaciela i wszystkie te hufce, które z nimi toczyły bitwę, poraziło na głowę, rozproszyło i zniosło “. Opis ten doskonale oddaje mentalność ówczesnego, średniowiecznego rycerstwa i znaczenie, jakie na polu bitwy przypisywano chorągwiom, zwłaszcza tym najważniejszym. Dzieje polskich symboli wojskowych nie zaczynają się jednak dopiero na polach Grunwaldu. I wcześniej, i później, nasi dzielni wojowie, rycerze, husarze, żołnierze z wielkim oddaniem i poświęceniem oddawali honory, a w potrzebie bronili pewnych specjalnych znaków symbolizujących ich plemię, księcia, króla, ziemię, wodza czy oddział. Właśnie o dziejach tych dawnych znaków, przemianach ich kształtu i symboliki aż po początek XIX stulecia, gdy wykształciły się formy będące bezpośrednim źródłem dla współczesnej polskiej heraldyki i symboliki wojskowej, chciałbym tu pokrótce opowiedzieć.