Recenzja Spencera J. Quinna,
marzec 2026 r.

Czy naprawdę warto było toczyć wyniszczającą wojnę, aby Polska stała się ofiarą nie Hitlera, a Stalina, aby w Europie Wschodniej istniało imperium sowieckie, a nie niemieckie, abyśmy mogli stawić czoła nie Japonii, a sługusowi Stalina, Mao Tse-tungowi, na Wschodzie? Wojna i powojenne emocje uniemożliwiły szczere zmierzenie się z tymi pytaniami. Jednak tragiczny opis wydarzeń w Polsce, przedstawiony w tym rozdziale, z pewnością sugeruje, że istnieje argument za odpowiedzią negatywną.

—William Henry Chamberlin

Gdyby zmuszono mnie do krótkiego opisania  Drugiej Krucjaty Ameryki,  rewizjonistycznego opisu przywództwa aliantów w czasie II wojny światowej autorstwa Williama Henry'ego Chamberlina, na myśl przychodzą mi dwa słowa: trzeźwa księgowość. W niemal każdym rozdziale autor ocenia Stany Zjednoczone i Wielką Brytanię pod kątem standardów, które same sobie wyznaczyły, dążąc do pokonania państw Osi. Czy spełniły te standardy? Czy ich deklarowane cele zostały osiągnięte? Czy świat po wojnie był w lepszym stanie niż przed wojną? Z pewnością takie pytania zasługują na szczere odpowiedzi.

    W tygodniu rozpasanych bluźnierstw żydowskich, na Naszej umęczonej Ziemi, jakim jest tydzień tzw. „dni judaizmu”, podajemy obszerny tekst na temat liturgii. Jest to również związane z niedawno ujawnionym skandalem, jakim jest konspiracja watykańska – z Prevostem na czele – mająca prowadzić do zakazu Mszy Rytu Trydenckiego, co de facto już jest wprowadzane w życie.

   Zamach ten ma doprowadzić do zmiany naszej wiary, do apostazji, przed którą broniła nas Msza, i to było jednym z jej głównych zadań. Nie ma tu żadnego paradoksu ani nieścisłości, ponieważ chociaż dogmaty stoją ponad liturgią, to właśnie liturgia usposabia nas do przyjęcia dogmatów albo do ich odrzucenia, co widać gołym okiem na przykładzie polskich katolików posoborowych.

   Autor tekstu, Maciej Zachara MIC, skoncentrował się na modlitwie piątkowej za żydów (których błędnie identyfikuje) w aspekcie jej historycznych zmian. Tekst jest bardzo obfity w faktografię, co stanowi jego główny atut, ponieważ reszta – intencja – jest bardzo słaba i wprowadzająca w błąd. Do poważnych negatywów należy wybiórczość tej faktografii, pomijająca mowę nienawiści wobec Judaitów (Hebrajczyków), którą wielokrotnie wypowiadał nasz Pan Jezus Chrystus. A którego też odsądziłby od czci i wiary.

   Ten rozległy rys historyczny jest główną zaletą pracy i nie sposób go pominąć. I w zasadzie na tym zalety się kończą. Tekst jest nie tylko filosemicki, heretycki, a nawet bluźnierczy, ale również kulturowo obraźliwy wobec takich postaci jak np. Chryzostom, któremu przypisuje się zachowania agresywne – czyniąc z niego jakiegoś dawnego „kibola”.

   W tym miejscu M. Zachara, rozumując na poziomie kobietek z partii Polska 2050, potępia Chryzostoma, posługując się argumentami własnego rozumu i subiektywnymi odczuciami, a nie faktami. Tymczasem to Chryzostom osobiście doświadczył żydów, których opisał i ocenił – autorytatywnie dając świadectwo prawdzie.

   Tydzień „dni judaizmu” oraz omawiany dokument niech będą ostrzeżeniem dla nas wszystkich, że wszelkie zło czynione przez żydów ma swoje rzeczywiste źródło w takich naukach i w takich ludziach jak Maciej Zachara, których w naszym społeczeństwie mamy faktycznie zatrzęsienie i których nadal tolerujemy.

Red. Gazeta Warszawska.

Wielkopiątkowa modlitwa za Żydów (1/3)