W roku 1767 ojciec Florian Jaroszewicz z zakonu franciszkanów-reformatów wydał w Krakowie książkę pod wielce znamiennym tytułem Matka Świętych Polska. Było to niemal dokładnie 800 lat po Chrzcie Mieszka I. Książka o. Jaroszewicza zawierała życiorysy prawie 400 osób świętych lub uznawanych za święte (przynajmniej jednej na każdy dzień roku), które w tych ośmiu wiekach pojawiły się na polskiej ziemi.

Jędrzej Giertych, list do Prymasa Józefa Glempa z prośbą o wszczęcie kampanii w sprawie rehabilitacji zamordowanego przez żydów Adama Doboszyńskiego.

List wysłany w roku 1986 pozostał bez odpowiedzi do dzisiaj.

Inspiratorem listu Jędrzeja Giertycha ws. rehabilitacji był Krzysztof Cierpisz.

Jako taki otrzymał on odpis listu od Giertycha z wnioskiem o monitorowanie tej sprawy w Episkopacie lub u Prymasa.

Tak się złożyło, że Cierpisz miał okazję spotkania się z kard Józefem Glempem – około pół roku po wysłaniu do niego tego listu.

W trakcie krótkiej zdawkowej wymiany zdań, Cierpisz trzymający odpis listu, zapytał kardynała Glempa o losy prośby o rehabilitację Doboszyńskiego. Prymas był tym pytaniem bardzo niemile zaskoczony i z trudem wstrzymując pogardliwe wykrzywienie ust, powiedział: "...a pójdźcie z tym do redakcji Niedziela, oni tam się zajmują takimi sprawami i wam pomogą."

Jędrzej Giertych, „Gazeta Warszawska”, Numer jubileuszowy, Londyn, 31 grudnia 1974, str. 5.

(…)

„WOJNA ŻYDOWSKA” KENIGA I LESZNOWSKIEGO 

„Gdy w r. 1856 nastąpiła liberalizacja cenzury, Lesznowski (Antoni) wkroczył odważniej w tematykę dotychczas zakazaną, w szczególności żydowską, jednak o wyraźnie antysemickim nastawieniu” („Lesznowski Antoni junior”, P.S.B., op. cit.). „Publicystyka ta doprowadziła w początku 1859 r. do wybuchu tzw. wojny żydowskiej, sprowokowanej artykułem J. Keniga o występie sióstr Neruda w Warszawie, ostro atakującego nieobecność na nim finansjery żydowskiej” (Ibid.).

Tak  naprawdę, to przygotowania do rozbiórki  Sowietów  rozpoczęły się już u progu lat 60.  i  nie w  samym ZSRR.  Kongres USA w 1959 roku  przyjął dalekosiężny  plan  rozbicia  Sowłagru  na 22 państwa. Rola  śmiertelnych  korników  przypadła  żydomasońskiej  agenturze  wewnątrz  ZSRR, usytuowanej w resor- tach siłowych i na szczytach KPZR.