(Uwaga: Epikleza = wzywanie Ducha Świętego; Anamneza = przypomnienie śmierci, zmartwychwstania...; Antyfona = śpiew; Słowa ustanowienia: „To jest Ciało Moje... Krew Moja...”; Konsekracja = przemiana darów; Adoracja = głębokie uwielbienie i zjednoczenie z Jezusem ukrzyżowanym)
Epikleza w Liturgii wschodniej i zachodniej
W Liturgii wschodniej Chrystusowe słowa ustanowienia i epikleza, choć podzielone w czasie, tworzą jedną duchową całość. Ich zwieńczeniem jest konsekracja (przeistoczenie).
W Liturgii zachodniej epikleza (wzywanie Ducha Świętego), jest wyrażona implicytnie lub werbalnie, poprzedza Chrystusaowe słowa ustanowienia. Gdy kapłan wypowiada Chrystusaowe słowa, Duch Święty w tajemniczy sposób uobecnia na ołtarzu ofiarę Chrystusa na Golgocie. Do konsekracji odnoszą się dwa warunki: słowa ustanowienia i epikleza - działanie Ducha Świętego, bez którego sakrament byłby nieważny.
