Kazanie na wielki piątek,

o siedmi słowiech Pańskich na krzyżu.

Wynidźmy do niego przed bramę, zelżywość jego nosząc. Hebr. 13.

Pan Jezus, mówi apostół¹), aby przez krew swoję poświęcił lud, przed bramą ucierpiał, i upomina nas, mówiąc: przełóż wy­chodźmy do niego przed obóz, nosząc wzgardę jego. Nieprzyjaciele oni, żydowie, Zbawiciela świata nie prosto zgubić i zabić, ale jaką największą mogli zelżywość i ohydę, u ludzi uczynić mu w śmierci chcieli. Nie na zdrowiu tyło jego, ale na czci i na słowie pomsty szukając, aby nie tyło zginął, ale śmiercią sro­motną zelżony, ohydę u ludzi i po śmierci miał. Mogli go zabić i ukamionować, mając go w ręku jako inne proroki, jako im i Piłat mówił: weźmijcie go, a wedle prawa swego osądźcie; ale zdała się im to jeszcze mała pomsta, aby od swoich braciej i na­rodu zginął. Wydali go poganom, nieobrzezańcom, jako psom i wilkom, aby od ich ręku umarł. Mała się im pomsta zdała, aby w mieście świętem, w murach, przy onym tak sławnym kościele, ale aby w polu na drzewie, na sromotnej górze onej zamordo­wany został. I szukając jednego większej zelżywości, wypełnili swoich ofiar prorockie figury, mówi apostół: takie mieli w za­konie rozkazanie, aby ciała tych bydląt, których krew biskup do świątyniej wnosił, przed obozem abo bramą palone były. Dla tegoż, powiada, nasz Pan Jezus, aby krwią swoją lud poświęcił, przed bramą ucierpiał. W mieście wiele krwie wylał na biczo­waniu i koronowaniu i poszyjkowaniu, a w twarz świętą koła­taniu ; ale przed miastem ucierpiał jeszcze więcej, i tam umarł, i jako ofiara wdzięczna Bogu Ojcu za nas na drzewie w ogniu miłości zgorzał. Lecz niecześć i sromota krzyża i pola onego obróciła się w wielką sławę; iż do krzyża zbiegają się wiele miast, wiele królestw i narodów, na koniec i wszystek świat. Małe im w Jeruzalem, ciasne miasteczko na miłośniki i sługi ukrzyżowanego; wielki lud przestrzeństwa potrzebuje. Wola ²) Izajasz: rozprzestrzeniaj miejsce) obozu twego, Syonie, rozciągaj skóry namiotu twego, długie czyń powrózki twoje, umacniaj goździe twoje. Bo i z lewej i z prawej strony ludzi do krzyża przy- 

Na niedzielą kwietną, szóstą w post,

Ewangelia u Mattheusza św. w XXI.

      Onego czasu, gdy się przybliżał Pan Jezus ku Jeruzalem, i przyszedł do Bethphagi, do góry Oliwnej, tedy Pan Jezus posłał dwu uczniów swoich, mówiąc, im: idźcie do miasteczka, które jest przeciwko wam, a natychmiast najdziecie oślicę uwiązaną i oślę z nią; odwiązawszy, przywiedźcie mi: a jeśliby wam kto co rzekł, powiedzcie, iż Pan ieb potrzebuje, a zarazem puści je. A to się wszystko stało, aby się wypełniło, co jest powiedziano przez proroka, mówiącego: powiedzcie córce syońskiej, oto król twój idzie tobie cichy, siedzący na oślicy, i na oślęciu, synu podjarzemnej. Szedłszy tedy uczniowie, uczynili, jako im byl rozkazał Pan Jezus. I przywiedli oślicę i oślę, i włożyli na nie odzionia swoje, i wsadzili go na nie. A ludzi bardzo wiole słali szaty swoje na drodze. A drudzy obcinali gałązki z drzew i na drodze słali. A ludzie naprzód i nazad idący wołali, mówiąc: Hosanna Synowi Dawi­dowemu, błogosławiony, który idzie w imię Pańskie: Hosanna na wysokościach.

Na wielki Czwartek

Ewangelia u Jana św. w XIII.

Onego czasu przed świętem Paschy, wiedząc Pan Jezus, iż przyszła godzina jego, aby przeszedł z togo świata do Ojca, umiłowawszy swo, którzy byli na świecie, do końca jo umiłował. A odprawiwszy wieczerzą, gdy już był dyabeł wrzucił w serce Judasza Symonowego Iszkaryota, żeby go wydał; wiedząc, iż wszystko dał Ojciec w ręce jego, a iż od Boga wyszedł i do Boga idzie: wstał od wieczerzy i złożył szaty swe, a wziąwszy prześcieradło przepasał się: potem nalał wody do miednice, i począł umywać nogi uczniów, i ucierać prześcieradłom, którem się był przepasał. Przyszedł tedy do Sy- mona Piotra. I rzekł mu Piotr: Panie, tyż mnie nogi umywasz? Odpowiedział Pan Jezus i rzekł mu: co ja czynię, ty teraz nie wiesz, ale się dowiesz po­tem. Powiedział mu Piotr: nie będziesz mi umywał nóg na wieki. Odpowie­dział mu Pan Jezus: jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał cząstki ze mną. Rzekł mu Symou Piotr: Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce i głowę. Po­wiedział mu Pan Jezus: ktoć omyt jest, nie potrzebuje jedno nogi umyć, ale jest czyst wszystek; i wy jesteście czystymi, ale nie wszyscy. Abowiem wie­dział, który go wydać miał, dla tegoż powiedział: nie wszyscyście czystymi. Gdy tedy umył nogi ich, i wziął szaty swo, siadłszy zasię rzekł im: rozu­miejcież, com wam uczynił; wy mnie nazywacie nauczycielem i panem, a do­brze mówicie, bom ci jest: a przetoż, jeślim ja pan i nauczyciel umył nogi wasze, i wy powinniście jedni drugim nogi umywać; abowiem dałem wam przykład, aby jakom ja wam uczynił, takeście i wy czynili.

Akt

zawierzenia Polski i siebie

Niepokalanemu Sercu Najświętszej Maryi Panny

Niepokalana Dziewico Maryjo, przeczysta Matko Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa,

wejrzyj okiem miłosierdzia swego na naród Twój polski, który zwraca się dziś do Ciebie ze

wszystkich stron swej Ojczyzny i świata.

Wspomnij, Hetmanko nasza, że Ciebie onegdaj król nasz, Jan Kazimierz, po szwedzkim najeździe,

na Patronkę i Królową Państwa obrał i Rzeczpospolitą Twojej szczególnej opiece i obronie powierzył

(kard. August Hlond). W dobie potężnych zagrożeń i niebezpieczeństw, duchowych i doczesnych,

do Twego Niepokalanego Serca uciekamy się i zawierzamy Mu, Pani i Królowo nasza, ożywieni

wiarą i ufnością, albowiem nigdy nie słyszano, aby ktokolwiek, kto się pod Twoją obronę ucieka,

o Twoje wstawiennictwo błaga i żebrze wspomożenia Twojego, miał być przez Ciebie opuszczony (św.

Bernard z Clairvaux).