(Uwaga: Epikleza = wzywanie Ducha Świętego; Anamneza = przypomnienie śmierci, zmartwychwstania...; Antyfona = śpiew; Słowa ustanowienia: „To jest Ciało Moje... Krew Moja...”; Konsekracja = przemiana darów; Adoracja = głębokie uwielbienie i zjednoczenie z Jezusem ukrzyżowanym)

Epikleza w Liturgii wschodniej i zachodniej

W Liturgii wschodniej Chrystusowe słowa ustanowienia i epikleza, choć podzielone w czasie, tworzą jedną duchową całość. Ich zwieńczeniem jest konsekracja (przeistoczenie).

W Liturgii zachodniej epikleza (wzywanie Ducha Świętego), jest wyrażona implicytnie lub werbalnie, poprzedza Chrystusaowe słowa ustanowienia. Gdy kapłan wypowiada Chrystusaowe słowa, Duch Święty w tajemniczy sposób uobecnia na ołtarzu ofiarę Chrystusa na Golgocie. Do konsekracji odnoszą się dwa warunki: słowa ustanowienia i epikleza - działanie Ducha Świętego, bez którego sakrament byłby nieważny.

   Szatańskie biskupstwo – episkopat (KEP) wzywa do unicestwienia narodów chrześcijańskich poprzez pozbawienie ich kontroli nad własnym bytem, terytorium i owocami swojej pracy, a to poprzez zdradę – nierząd – własnych obowiązków wobec najbliższych oraz zgodę na trwałe, nieodwracalne wszczepienie w ich struktury ludzkie, moralne i biologiczne tego śmiertelnego, niszczycielskiego pasożyta, jakim jest imigrant. Chrześcijanie mają przyjmować migrantów, którzy nie mają ani zdolności, ani potrzeby budowania własnego życia we własnym środowisku, w kraju swojego urodzenia, ale zamiast tego najeżdżają i włamują się do innych społeczeństw, aby w tak nikczemny sposób eksploatować owoce ich pracy.

   Generalnie migracja jest zbrodnią podwójną:

1. Okrada, wyniszcza narody najechane, zmusza je do nierządu, uniemożliwia ich rozwój i ostatecznie prowadzi je śmierci.
2. Okrada społeczeństwa opuszczone, zdradzone przez tych uciekinierów, którzy bez żadnych więzów moralnych – nierządnicy – opuszają siedliska swojego przeznaczenia, swoich bliskich, nie chcą ich formować według Prawa Bożego, a chcą korzystać owoców pracy cudzej, co czyni ich tym bardziej nikczemnymi.
          Księga Rodzaju (Rdz 1, 28), w którym Bóg mówi do pierwszych ludzi:

                                                       „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i czynili ją sobie poddaną”

   Narody napadane przez migrantów mają surowy obowiązek obrony swoich państw przed tymi atakami, a to wszelkimi metodami – cel uświęca środki!

Red. Gazeta Warszawska

PS. Członkowie Rady otrzymują wynagrodzenie z naszych podatków, podczas gdy my, na których nałożono to diabelskie jarzmo, z dnia na dzień walczymy o chleb powszedni – co za bezwstyd i nikczemność; należy ich ukarać.

    Zdjęcie tu zamieszczone nie zgadza się ze składem formalnym. Nazwisko Zadarko jest pochodzenia ukraińskiego (chociaż częściej występuje w rejestrach polskich niż ukraińskich), to niewątpliwie rezun.

 +

   O najważniejszych wyzwaniach związanych z migracjami i formowaniem katolickich sumień zgodnie z chrześcijańskim nakazem „Byłem przybyszem, a przyjęliście mnie” (Mt 25, 35), rozmawiano podczas roboczego spotkania Rady KEP ds. Migrantów i Uchodźców. Obradom, które odbyły się 1 czerwca br. w Warszawie, przewodniczył bp Krzysztof Zadarko.

   Synagoga jest świątynią szatana.

   Każdy, kto obcuje z żydem, podaje mu rękę, przyjmuje „podarki” lub jedynie go pozdrawia, ten obcuje z demonem i bierze go do siebie, ten gorszy maluczkich i infekuje całe środowisko.

   Ten, kto to lekceważy, nie może być katolickim kapłanem, ani nawet prostym ojcem rodziny.

Red. Gazeta Warszawska

+

Papież Leon XIV przyjął w poniedziałek w Pałacu Apostolskim watykańskim delegację United Jewish Appeal-Federation of New York , jednej z wiodących żydowskich organizacji filantropijnych na świecie. Podczas spotkania papież wykorzystał okazję, aby podkreślić dziedzictwo Nostra aetate , deklaracji Soboru Watykańskiego II, która stanowiła punkt zwrotny w relacjach między Kościołem katolickim a judaizmem, i przypomnieć rolę, jaką odegrał w tym historycznym procesie św. Jan XXIII.

Leon XIV umieścił to spotkanie w długiej historii pojednania między obiema wspólnotami religijnymi i przypomniał audiencję, która odbyła się sześćdziesiąt sześć lat temu, kiedy delegację tej samej organizacji przyjął Jan XXIII. Papież wypowiedział wówczas słowa, które przeszły do ​​historii dialogu żydowsko-chrześcijańskiego: „Ja jestem Józef, wasz brat” – powiedział, cytując Księgę Rodzaju.

Według Leona XIV gest ten symbolizował uznanie wspólnego dziedzictwa duchowego i pomógł utorować drogę nowemu rozdziałowi w relacjach między Kościołem a narodem żydowskim.

Jak Watykan formalnie potwierdził prawo Noego i po cichu zreorganizował chrześcijaństwo, nie informując o tym swoich wiernych – lektura obowiązkowa!