(Uwaga: Epikleza = wzywanie Ducha Świętego; Anamneza = przypomnienie śmierci, zmartwychwstania...; Antyfona = śpiew; Słowa ustanowienia: „To jest Ciało Moje... Krew Moja...”; Konsekracja = przemiana darów; Adoracja = głębokie uwielbienie i zjednoczenie z Jezusem ukrzyżowanym)

Epikleza w Liturgii wschodniej i zachodniej

W Liturgii wschodniej Chrystusowe słowa ustanowienia i epikleza, choć podzielone w czasie, tworzą jedną duchową całość. Ich zwieńczeniem jest konsekracja (przeistoczenie).

W Liturgii zachodniej epikleza (wzywanie Ducha Świętego), jest wyrażona implicytnie lub werbalnie, poprzedza Chrystusaowe słowa ustanowienia. Gdy kapłan wypowiada Chrystusaowe słowa, Duch Święty w tajemniczy sposób uobecnia na ołtarzu ofiarę Chrystusa na Golgocie. Do konsekracji odnoszą się dwa warunki: słowa ustanowienia i epikleza - działanie Ducha Świętego, bez którego sakrament byłby nieważny.

   Synagoga jest świątynią szatana.

   Każdy, kto obcuje z żydem, podaje mu rękę, przyjmuje „podarki” lub jedynie go pozdrawia, ten obcuje z demonem i bierze go do siebie, ten gorszy maluczkich i infekuje całe środowisko.

   Ten, kto to lekceważy, nie może być katolickim kapłanem, ani nawet prostym ojcem rodziny.

Red. Gazeta Warszawska

+

Papież Leon XIV przyjął w poniedziałek w Pałacu Apostolskim watykańskim delegację United Jewish Appeal-Federation of New York , jednej z wiodących żydowskich organizacji filantropijnych na świecie. Podczas spotkania papież wykorzystał okazję, aby podkreślić dziedzictwo Nostra aetate , deklaracji Soboru Watykańskiego II, która stanowiła punkt zwrotny w relacjach między Kościołem katolickim a judaizmem, i przypomnieć rolę, jaką odegrał w tym historycznym procesie św. Jan XXIII.

Leon XIV umieścił to spotkanie w długiej historii pojednania między obiema wspólnotami religijnymi i przypomniał audiencję, która odbyła się sześćdziesiąt sześć lat temu, kiedy delegację tej samej organizacji przyjął Jan XXIII. Papież wypowiedział wówczas słowa, które przeszły do ​​historii dialogu żydowsko-chrześcijańskiego: „Ja jestem Józef, wasz brat” – powiedział, cytując Księgę Rodzaju.

Według Leona XIV gest ten symbolizował uznanie wspólnego dziedzictwa duchowego i pomógł utorować drogę nowemu rozdziałowi w relacjach między Kościołem a narodem żydowskim.