„Patron” Stowarzyszenie Dla Dobrych Zmian www.debata-z-prezydentem.pl
ul. Marszałkowska 81/29 e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
00-683 Warszawa Tel. (+48) 519 08 50 12; 518 18 44 45
„PATRON” STOWARZYSZENIE DLA DOBRYCH ZMIAN

Książka ta jest zakazana w polin, niniejszy fragment, to kopia z naszych zbiorów.

Fragment ten należy kopiować i odkładać do własnego archiwum, lub najlepiej publikować na innych masówkach medialnych.

- Żydzi chcą ukryć prawdę o Polsce, o zbrodniach żydowskich w Naszej Ojczyźnie.

Red. Gazeta Warszawska

edit.2023-07-27

+

Polityka rządu pruskiego wobec żydów polskich od roku 1793 do 1806. (III.)

Rozdział II

Obalanie  samorządu żydów.

Dążności unifikacyjne rządu pruskiego. Zamachowi na fizyczną podstawę społeczeństwa żydowskiego towarzyszy, jako łączący się z nim bezpośrednio, plan zniweczenia odręb­nego ustroju żydów. Rząd pruski wiedział d*obrze, jak silnie w Polsce samorząd żydowski się rozwinął. Aby i państwie pruskiem żydzi mogli zachować swą odrębną organizacje państwową, z własnym ustrojem gminnym własną podatkowością, nie mówiąc już o własnym parlamentaryzmie, o tem rząd pruski słyszeć nie chciał w swym pędzie ku unifikacji, miażdżącym wszelkie zakusy, autonomiczne czy to grup spo­łecznych czy narodowościowych. Dotyczyło to zwłaszcza au­tonomii sądowniczej, którą żydzi byli wyposażeni w Rzeczy­pospolitej.

Ruchome piaski

Wszyscy zdumiewają się, nie wiedzieć dlaczego, nad niestałością ludzką. Byłoby owszem godne podziwu, gdyby człowiek po swym upadku mógł pozostać stałym.

Uczynić go takim, to największy wysiłek Prawdy i Potęgi. Czyż można się dziwić, że poza obrębem Prawdy i Potęgi ruina wciąż się chwieje i zapada? Jesteśmy ruiną, która pragnie być odbudowana. Czasem nam się wydaje, że posiadamy tajemnicę mocy i rzucamy się do odbudowania siebie samych według planu, który nam przyszedł do głowy; to znów za pierwszym powiewem wiatru uczuwamy chwianie się wątłej budowy i narzędzia wypadają nam z rąk, wyrzekamy się dalszej pracy i zalewamy się łzami; a najsłabsi, po płaczu, niezdolni znosić całej powagi boleści, zaczynają się śmiać. Ale cóż to za śmiech, śmiech człowieka, który wyrzekł się radości! Jest to jedna z najsmutniejszych postaci łkania ludzkiego.