Rosyjscy oligarchowie żydowscy, od lewej: Michaił Fridman, Petr Aven, Mosze Kantor,
Roman Abramowicz

Temat Żydów i pieniędzy jest kontrowersyjny i istotny, ale nie pozbawiony mrocznych komicznych aspektów. W listopadzie napisałem esej na temat krytyki Drakuli Brama Stokera za jej rzekome antysemickie cechy i zauważyłem niepokój jednego uczonego w związku ze sceną, w której Jonathan Harker tnie Draculę nożem, rozcinając płaszcz wampira i wysyłając powódź gotówki. na podłogę. Zamiast natychmiast uciekać, Dracula chwyta garści pieniędzy, po czym biegnie przez pokój. Urażona uczona Sara Libby Robinson skarżyła się, że „ta demonstracja stawiania ochrony własnych pieniędzy na równi z zachowaniem własnego życia pokazuje, że stereotypy dotyczące Żydów i ich pieniędzy były żywe i miały się dobrze pod koniec XIX wieku”.

„Jedynym międzynarodowym sojusznikiem na polach bitew w historii Rosji jest Izrael, ze względu na Holokaust”. ^[1]

Konflikt rosyjsko-ukraiński szalejący nadal działa na Zachodzie jako swoisty test Rorschacha ogólnych postaw politycznych. Ogólnie rzecz biorąc, Centrum i lewica przyjęły silne stanowisko proukraińskie, podczas gdy elementy twardej lub alternatywnej prawicy próbowały znaleźć wspólną płaszczyznę z Rosją Putina, często posługując się antywokizmem i niechęcią wobec globalizmu i NATO jako preferowanym kanałem solidarność ideologiczna. Osobiście uważam, że ludziom Zachodu trudno jest sformułować ważne opinie na temat moralnych zalet każdej sprawy, ponieważ obie sprawy (ukraiński nacjonalista i rosyjski separatysta) mają pewną wartość. Taka jest trudna rzeczywistość państw wieloetnicznych, w których populacja jest podzielona na podstawie samostanowienia i samostanowienia. Poza podstawową pozycją o prawie jednego narodu do prowadzenia wojny z innym, większość zachodnich komentarzy na temat konfliktu pozostaje więc Rorschachem, ujawniającym nieskończenie więcej o polityce komentatora niż o prawdziwej naturze wydarzeń w terenie. Z tym zastrzeżeniem i ponieważ ta strona internetowa poświęciła wiele pracy zagadnieniu Żydów i ich wpływów, poniższy esej oferuje nie tyle kolejne „wyjaśnienie” czy przeprosiny za toczącą się wojnę, ale zamiast tego naświetla jedną z jej dziwniejsze, ale nie mniej ważne aspekty: adopcja, promocja i wykorzystanie narracji o Holokauście przez Władimira Putina w dążeniu do geopolitycznych celów.