Nadeszła wreszcie chwila tak uroczysta dla całego świata, chwila zmartwychwstania Zbawiciela. Ujrzałam najświętszą duszę Jezusa, unoszącą się nad grotą między dwoma Aniołami z hufców wojowniczych, otoczoną zastępem zjawisk świetlanych. Przeniknąwszy skałę, spuściła się dusza na święte zwłoki i pochyliwszy się niejako nad nimi, stopiła się z nimi w jedną całość. W tej chwili widać było przez przykrycia, że członki się poruszają, a oto z boku, z pośród całunów, ukazało się jasne, żywe ciało Pana, z duszą i z Bóstwem złączone; zdawało się, że wychodzi z rany boku prawego, co przywiodło mi na myśl Ewę, powstałą z boku Adama. Wszystko dokoła otoczone było blaskiem.
W tym samym czasie miałam widzenie, jakoby z głębokości gdzieś z pod grobu wychylił się ogromny smok z ludzką twarzą. Miotając na wszystkie strony wężowatym ogonem, zwrócił zjadliwie swą paszczę ku Panu a zmartwychwstały Odkupiciel stanął mu na głowę i cienkim, białym drzewcem chorągiewki, którą trzymał w ręce, uderzył go trzykroć po ogonie. Potwór za każdym uderzeniem kurczył się coraz bardziej niknął w oczach tak, że wnet tylko głowę było mu widać, a i ta wkrótce zapadła się w ziemię i tylko dojrzeć było można jego twarz ludzką. Podobnego węża widziałam czyhającego w zasadzce przy poczęciu Jezusa. Naturą swą przypominał mi ten potwór owego węża w Raju i sadzę, że to widzenie odnosi się do słów obietnicy: Nasienie niewiasty zetrze głowę węża.” Całość zdawała mi się być tylko znakiem widzialnym tryumfu nad śmiercią; w chwili bowiem tego widzenia zniknął mi z oczu grób Jezusa, a widziałam tylko Pana, depczącego głowę smoka.

Napisane 1 kwietnia 1945. A, 11848-11860

W ogrodzie wszystko jest ciche i błyszczy od rosy. Ponad nim niebo usiane gwiazdami – które przez całą noc czuwały nad światem – staje się coraz bardziej szafirowe, odkąd porzuciło swój granatowoczarny kolor. Jutrzenka ogarnia od wschodu do zachodu te jeszcze ciemne okolice, jak robi to morze podczas przypływu, kiedy zbliża się coraz bardziej, aby wreszcie zalać ciemny brzeg i zastąpić czernią szarość wilgotnego piasku, a skały zalać lazurem morskiej wody.

Jakaś gwiazdka nie chce jeszcze zgasnąć. Swą mleczną bielą z odcieniami szarości – jaką mają liście zaspanych oliwek wieńczących pobliskie wzgórze – spogląda, coraz słabsza, na falę jasnozielonego światła porannej zorzy. A później [gwiazda ta] tonie, ogarnięta falą brzasku jak ziemia zalewana wodą. A potem jeszcze o jedną mniej... I jeszcze o jedną mniej... i [gaśnie] jeszcze jedna... potem inna... Niebo traci swe skupiska gwiazd i tylko tam w dali, na zachodzie, zostają trzy, następnie dwie, a potem – jedna. Patrzą na ten codzienny cud, jakim jest wstający świt.

Od: Rajmund

Coraz więcej dowodów wychodziło na jaw w
ciągu minionych lat
, że papież Pius XII nie był tak „tradycyjny” , jak wydaje się wierzyć wielu tradycyjnych katolików . Który został głównym architektem Nowego Łacińskiego bałaganu w połowie Nowego Porządku z 1962 r. I pełnego protestancko-masońsko-pogańskiego Nowego bałaganu z 1969 r. Od tego czasu Używany przez Newkościół Nowego Porządku

Czytałem, że chociaż Pius XII (1939-1958) mógł być ważnym papieżem i nie nauczał otwartej herezji, przygotował grunt pod katastrofę, która nastąpiła w wyniku zniszczenia tradycyjnej Mszy łacińskiej, Boskiego Oficjum i Sakramentów. Pius XII, w tym krytycznym momencie historii Kościoła, kiedy poparcie papieskie dla ochrony tradycyjnych obrządków katolickich było niezbędne, stanął po stronie modernistów, sprzymierzając się z tymi, którzy dążyli do zniszczenia Tradycji prawdziwego Kościoła.

Na czele tej modernistycznej strony, jeśli chodzi o Mszę, Boskie Oficjum i Sakramenty, stał wyznaczony przez Piusa w 1948 roku niesławny modernistyczny heretyk prezbiter Hannibal Bugnini, który rozpoczął niszczenie tradycyjnej liturgii katolickiej pod egidą Piusa XII, począwszy od 1951. Do czasu śmierci Piusa XII w 1958: